Dodenherdenking, ooit een dag van reflectie, het herdenken van hen die gevallen waren, gedeporteerd, gevangen genomen en nimmer waren teruggekomen, maar ook denken aan al die slachtoffers uit een afschuwelijke tijd.Mijn vader nam me in 1955 voor het eerst mee naar een herdenking op de Apollalaan, bij het monument van de verzetsgroep, zijn grote hand lag op mijn smalle jongensschouder en tijdens de indrukwekkende stilte, waar je slechts hier en daar een vogel hoorde, voelde ik zijn lichaam schokken, de reus bleek even heel klein te zijn, geknakt als het ware, toen was het moment van intense stilte voorbij en sloten we aan bij de rij om ook onze bloem te leggen.




